Sunday, March 20, 2016

Interview with Alain Laboile

ინტერვიუ ალან ლებუალთან


რა სახის ტექნიკას (კამერა, ლინზები, ფილტრები, შტატივი და გასასუთავებელი  იარაღებს) იყენებთ?

ვიყენებ Canon 5D Mark III და Canon 35 mm  f 1.4

რა მოგწონთ, რა არ მოგწონთ  და რას შეცვლიდით თქვენს კამერაში, როგორ გააუმჯობესებდით მას?

ეს მინიმალისტური აღჭურვილობაა. თავიდან მოვიშორე ყველაფერი ზედმეტი. (მაშუქი, შტატივი. კამერის ტექნიკური მონაცემები აღემატება კიდეც ჩემ მოთხოვნებს, მე არ ვარ ორიენტირებული ტექნიკაზე და მისი მონაცემების მხოლოდ მცირე ნაწილს ვიყენებ.
კამერა და ობიექტივი ცოტა მძიმეა.

რომელია თქვენი საყვარელი ობიექტივი და რატომ?

რამდენიმე ობიექტივი ვცადე.  ფიქსირებული 35მმ ლინზა აბსოლუტურად შეესაბამება ჩემს მოთხოვნებს. ის საშუალებას მაძლევს მოვიცვა ბევრი რამ, მოძრავი საგნების ჩათვლით და ამასთანავე, იმთავითვე ვიცი რა გახდება  ჩემი კადრის ნაწილი.

როცა მოგზაურობთ, რა არის თქვენთვის მთავარი თქვენს ფოტოჩანთაში?

ის უნდა იქნეს რამდენადაც შესაძლებელია მსუბუქი.

რა სახის პროგრამულ დამუშავებას მიმართავთ?

ვიღებ RAW ფორმატში. შემდეგ მსუბუქად ვაუშავებ ფოტოშოპში. (Photoshop )

რმდენი ხანია რაც ფოტოებს იღებთ? როგორ პოულობთ შთაგონებას? როგორ იღებთ ფოტოებს?

ექვსი შვილის მამა ვარ. ჩემი შვილები ჩემი თემაა და ეს თემა უსაზღვროა. მე მხოლოდ ვაკვირდები მათ, ბავშვები შემოქმედებითები არიან. უბრალოდ იქ უნდა იყო და ელოდო და როცა კადრი შედგება "დააწკაპუნო."
დღეს, ჩემი შვილები, რომლებიც  მოძრაობენ  და თამაშობენ  საკუთარ სამყაროში თავიანთი სპონტანური ქცევებით ჩემი პრივილიგირებული მოტივები არიან.
ჩემი ფოტოგრაფია ერთგვარი დღიურია, რომელიც 2006 წელს დაიწყო.
კამერით მუდმივად მათთან ყოფნით  თანდათან უხილავი გავხდი. ვისწავლე, როგორ გავთვალო ბავშვების, კატების  მოძრაობა, წყლის პროექცია. ვზივარ და ველოდები, როგორ განთავსდება ყველაფერი თავის ადგილას, როგორც ქორეოგრაფიაში.
მე ძალიან დიდ დროს ვატარებ ბავშვებთან. იქ ვარ, როცა თამაშობენ და სწორედ თამაში მაწვდის იდეებს ფოტოგრაფიისთვის.
ხანდახან, რათქმაუნდა, საჭიროა წაშველება - შეიძლება ჟესტიც საკმარისი იქნეს ან სიტყვიერი მინიშნება, მაგალითად: "ასე ისევ გააკეთე, რომ დავინახო" ან "ცოტა უკან დაიხიე", "მანდ მოიცადე". ყველაზე ხშირად ადგილსა და დროს ვუთითებ, ისე რომ, არ ვუხსნი, რისი გადაღება მინდა. ვფიქრობ, ისინი მიეჩვივნენ ამ რამდენიმე სიტყვას. მნიშვნელოანია ეს ყველაფერი მოქმედებაშივე გაკეთდეს და თამაში არ შეწყდეს. ეს ყველაფერი რეალურ დროშია.



ფოტოგრაფიის რომელი სტილი მოგწონთ ყველაზე მეტად და რატომ?

მე არ ვამჯობინებ რომელიმე კონკრეტულ სტილს, მაგრამ  მომწონს, როცა ფოტოგრაფია ფოკუსირებულია ადამიანზე, როცა ფოტო აღძრავს ემოციას, ყვება ისტორიას.

რა მიზანზე მუშაობთ თქვენი ფოტოგრაფიის ფარგლებში და როგორ ხვდებით, რომ მიაღწიეთ მას?

ყოველ დღე ფოტოებს ინტერნეტით ვაზიარებ. აბსოლუტურად გავაცნობიერე ჩემი ფოტოგრაფიის უნივერსალურობა და მარადიულობა სხვა ადამიანების გამოხმაურებებით სამყაროს სხვადასხვა ნაწილიდან. ფანტასტიკურია, რომ შემიძლია ჩემი ოჯახის ყოველდღიური ცხოვრების ეპიზოდები  გავუზიარო სხვებს და პოზიტიური განწყობა მივიღო პასუხად ამ უბრალო, ბუნებასთან ახლოს ცხოვრებასთან დაკავშირებით. ჩაძირო ვინმე საკუთარ ბავშვობაში  ფოტოგრაფიის საშუალებით, ნამდვილად წამახალისებელია. შავ-თეთრი ტონალობის გამოყენება ალბათ კიდევ უფრო აძლიერებს ამ შეგრძნებას.
უთვალავი გამოხმაურება მომდის ადამიანებისგან, რომლებიც იხსენებენ სოფლად, ბებია და ბაბუასთან გატარებულ დროს, ან შეიგრძნობენ ზაფხულის არდადეგების სურნელს.
მომწონს ის აზრი, რომ  ვიღაც საკუთარ ცხოვრებაში იძირება,  უცხო ადამიანის გაზიარებული ფოტოებით.
რაშიც დარწმუნებული ვარ, ის არის რომ, ოჯახური ფოტოების  ეს “ ძარღვი”  არ არის გათვლილი ან გაცნობიერებული გადაწყვეტილება ჩემის მხრივ. თუმცა ეს კომენტარები მთელი სამყაროდან, აუცილებლად ახდენენ გავლენას ჩემს ფოტოგრაფიაზე.
არ გავჩერდები, სანამ შევძლებ ადამიანებამდე რაიმე მივიტანო.

როცა თქვენს ნამუშევრებს უყურებთ , რომელია ყველაზე საყვარელი? 

"ფოსტალიონის მოლოდინი"  -ამ ფოტომ მთელი სერია დაბადა. ეს არ არის ტექნიკურად ყველაზე სრულყოფილი სურათი, თუმცა ის ჩემთვის ძვირფასია.



შეიძლება ითქვას თუ არა, რომ  თქვენი ფოტოგრაფია ერგება რამდენიმე განსხვავებულ ჟანრს (ბუნება, პეიზაჟი, ხანგრძლივი ექსპოზიცია, შავ-თეთრი, ინფრა-წითელი, ურბანული, მხატვრული, ვინტაჟი, მაკრო, სოციალური) ? თუ კიდევ რამე სხვაა, გთხოვთ დაგვისახელოთ.

მოდი, ჩემი ინტერენეტ მეგობრების გამოთქმას გამოვიყენებ, რომლებიც მეუბნებიან, რომ ჩემი ფოტოები  “street family” ანუ "ქუჩის ოჯახის" ჟანრს მიეკუთვნება.
ძალიან მხიბლავს "ქუჩის ფოტოგრაფია". მე  არ შემიძლია მას მივსდიო, რადგან სოფელში ვცხოვრობ, მაგრამ განწყობით ჩემი ფოტოები მასთან ახლოა.
ეს მსგავსება არის შეულამაზებელი და სპონტანური სიტუაციების გამო.  ეს ცხოვრების ნაწილებია და ისინი გარკვეულ რეალობას ასახავენ.

რომელ ფოტოსაიტებს სტუმრობთ რეგულარულად?

სოციალურ ქსელებს (Facebook,Flickr) ხშირად მივყავარ ახალ ფოტოგრაფიულ აღმოჩენებთან.

რა მნიშვნელოვანი გაკვეთილი მიიღეთ, რაც ფოტოების გადაღება დიწყეთ?

ნუ გაებმებით ტექნიკის მახეში, მომეცით საშუალება მთლიანად ვიყო მოცული  ჩემი თემით.

და ბოლოს, ვინ არიან ის საინტერესო ფოტოგრაფები, რომელთა ნახვასაც ისურვებდით ამ ბლოგზე?

ჟოზეფ-ფილიპ ბევილარდი. (Joseph- Philippe Bevillard) ძალიან მომწონს მისი ნამუშევრები, საინტერესოა. https://www.flickr.com/photos/bevillard/




წყარო: http://www.interestingphotographers.com/main/en/?p=467






































No comments:

Post a Comment