Wednesday, May 2, 2012

Interview with Elliott Erwitt



ინტერვიუ ელიოტ ერვიტთან


ჯესიკა ბრომერი: როგორი იყო თქვენი ადრეული ფოტოგრაფიული გამოცდილება...  რამ განაპირობა, რომ თქვენ მთელი ცხოვრება ფოტოგრაფიას მიუძღვენით?

ელიოტ ერვიტი: ეს უბრალოდ თავის გატანის საშუალება იყო, მეტი არაფერი.

ჯესიკა ბრომერი: ბავშვობაში, როდის აიღეთ  აპარატი პირველად ხელში?

ელიოტ ერვიტი:  16 წლის ვიყავი და უკვე დამოუკიდებლად ვცხოვრობდი. მას შემდეგ ვიყენებ აპარატს თანხის გამოსამუშავებლად.

ჯესიკა ბრომერი: ისევ ძველებურად უდგებით ფოტოგრაფიას თუ თავს ხელოვნად გრძნობთ?

ელიოტ  ერვიტი: ნამდვილად არ ვთვლი, რომ ხელოვანი ვარ. ეს არ არის ჩემი სამუშაოა, ეს ვიღაც სხვისი საქმეა.

ჯესიკა ბრომერი: თქვენ თავს აღიქვამთ, როგორც...

ელიოტ ერვიტი: მე ფოტოგრაფი ვარ, პროფესიონალი ფოტოგრაფი, რომელიც  მუშაობს ადამიანებთან და რომელსაც აქვს ჰობი - ფოტოგრაფია.

ჯესიკა ბრომერი: თქვენ  პოპულარული გახდით, მას შემდეგ რაც  გადაიღეთ მაშინდელი ვიცე პრეზიდენტის რიჩარდ ნიქსონისა და საბჭოთა პრემიერის ნიკიტა ხრუშჩოვის გახმაურებული შეხვედრა „სამზარეულოს დებატები“  ("kitchen debate"), სადაც ისინი   დაობდნენ კაპიტალიზმსა და კომუნიზმზე ამერიკული სამზარეულოს მაგალითზე. როგორია თქვენი მოგონებები ამ საკითხთან დაკავშირებით?

ელიოტ  ერვიტი: ჩემი შთაბეჭდილებით, ორი სულელი ადამიანის თავის  მოჩვენება იყო და მეტი არაფერი. ეს სახალხოდ ხდებოდა  და სიმართლე გითხრათ, სისულელე იყო.


ჯესიკა ბრომერი: თქვენ ძალიან ხშირად იღებთ ძაღლებს, რით იპყრობენ ისინი თქვენ ყურადღებას?

ელიოტ  ერვიტი: მე მიყვარს ძაღლები. თუმცა, განსაკუთრებულ, სხვა მოვლენებზე დიდ ყურადღებას, მათ არ ვაქცევ. ისინი ყველგან არიან, მათ თანაგრძნობის უნარი აქვთ, კარგები არიან. ისინი არ მთხოვენ სურათები დავუბეჭდო.





ჯესიკა ბრომერი: რომელი ფოტოგრაფები იწვევენ თქვენს აღფრთოვანებას ყველაზე მეტად?

ელიოტ  ერვიტი: ისინი, რომლებიც ჩემი სააგენტოს, „მაგნუმის“ წევრები არიან და  რა თქმა უნდა დამფუძნებლები. დოკუმენტალისტი ფოტოგრაფები. ადამინები, რომელთაც  რეალურ ცხოვრებასთან აქვთ კავშირი და არა კონცეპტუალისტები.  სიმართლე გითხრათ, მე არ მომწონს... მძულს... კონცეპტუალური ფოტოგრაფია. ვფიქრობ ეს ცხოვრების არასასიამოვნო ფაქტია.

ჯესიკა ბრომერი: შეგიძლიათ უფრო მეტი გვითხრათ ამის შესახებ?

ელიოტ  ერვიტი: ვფიქრობ, ისინი, ვისაც კონცეპტუალიზმი იტაცებთ,  მხატვრები ან მოქანდაკეები უნდა იყვნენ... ან რამე სხვა, მაგრამ ფოტოგრაფიაში, ყველაფრისგან განსხვავებული, უნიკალური და მშვენიერი ის არის, რასაც ხედავ და არა რასაც  თავად აგებ.

ჯესიკა ბრომერი: როცა საუკეთესო ფოტოებს არჩევთ მნიშვნელოვანია თქვენთვის დაიცვათ ბალანსი იუმორისტულ და უფრო სერიოზულ ნამუშევრებს შორის?

ელიოტ  ერვიტი: მე სრულიად სერიოზული ვარ ყველა ნამუშევარში,  ეს იუმორისტულია თუ არა.

ჯესიკა ბრომერი: 1950-იან... 60-იან და ... დღემდეც,  კი რასობრივი ურთიერთობები საკამოდ დაძაბულია ამერიკაში. თქვენ და სხვა დოკუმენტალისტმა ფოტოგრაფებმა  შავკანიანი ამერიკელები  ფოტოების ძირითად თემად აქციეთ, რითაც ისეთი მდგომარეობა მიანიჭეთ, როგორსაც კანონიც, კი არ ითვალისწინებდა მათთვის. როგორ ფიქრობთ, იმ პერიოდის დოკუმენტალისტმა ფოტოგრაფებმა მოახდინეს გავლენა დამთვალიერებლების რასიზმთან დამოკიდებულებაზე, გაუღვივეს მათ ჩაგრულთა მიმართ თანაგრძნობა? გაცნობიერებულად აკეთებდით პოლიტიკურ არჩევანს, რომ გეჩვენებინათ განსაზღვრული მოვლენები?

ელიოტ  ერვიტი: ჩემი განზრახვა იყო უბრალოდ დამენახა ის, რასაც ვხედავდი და გადამეღო ფოტოები. მე არ მქონია წინასზარ განსაზღვრული  იდეები. სასმელ ფანტანთან გადაღებული ფოტო ერთგვარი ხატი გახდა იმ პერიოდში არსებული მდგომარეობის და ეს ძალიან მსიამოვნებს. თუ მე ვახერხებ გადმოვცე ის უდიდესი უსამართლობა, რომელიც ამ ქვეყანაში 50 წლის წინ იყო და დღესაც გრძელდება გარკვეული, სხვა ფორმით და თუ ჩემი ფოტო რაღაცას ეუბნება ადამიანებს, მე, შეიძლება ითქვას, ძალიან კმაყოფილი ვარ. თუმცა, არა მგონია, მაშინ ეს ყოფილიყო ჩემი განზრახვა. ჩემი მიზანი მხოლოდ ის იყო, რეპორტიორი ვყოფილიყავი. ან უბრალოდ მემატიანე იმისა, რასაც ვხედავდი.


ჯესიკა ბრომერი: თქვენი ფოტოგრაფიული მეთოდი, ფილოსოფია მნიშვნელოვნად განვითარდა ბოლო 50 წლის მანძილზე?

დღესაც ზუსტად იმას ვაკეთებ, რასაც 50 წლის წინ. არაფერი არ შეცვლილა.შეიძლება ცოტა გავზარმაცდი.

ჯესიკა ბრომერი: როგორ ფიქრობთ, დუკუმენტალური ფოტოგრაფია დღეს ნაკლებ მნიშვნელოვანი კულტურული ძალაა, ვიდრე 50 წლის წინ იყო?

ელიოტ  ერვიტი: ვფიქრობ, დოკუმენტური ფოტოგრაფია იგივეა, რაც იყო. ერთადერთი ის არის, რომ დღეს მისი ჩვენების ადგილის ნაკლებობაა. ჟურნალები, ნაკლებად არის საინტერესო, როგორც ფოტორეპორტაჟების ჩვენების საშუალება. გაზეთები  უფრო საინტერესოა, მაგრამ იქ 1-2 ფოტოზე მეტს არ აჩვენებენ.  დოკუმენტური  ფოტოგრაფია დღეს ნაკლები დოზით ვრცელდება, მაგრამ იგივე რაოდენობით იქმნება, შეიძლება უფრო მეთიტაც კი. მგონი, დღეს უფრო მეტი ფოტოგრაფია, ვიდრე ოდესმე.

ჯესიკა ბრომერი: დაინტერესებული ხართ ციფრული ფოტოგრაფიით? მიგაჩნიათ ის პოზიტიურ  განვითარებად?

ელიოტ  ერვიტი: ციფრული ფოტოგრაფია იგივეა, რაც სხვა ტიპის ფოტოგრაფია. უბრალოდ ფირს სხვა რამ ჩაენაცვლა.ის უფრო ეფექტურია. განსაკუთრებით სასარგებლოა კომერციულ საქმიანობაში, რადგან უფრო სწრაფია. ერთადერთი ცუდი მასში არის რმანიპულაცია, რაც უფრო ადვილია ციფრული ფაილების შემთხვევაში. სანამ ადამიანები პატივს სცემენ ფოტოგრაფიას, როგორც რეალობის გამოხატვის საშუალებას, იქამდე ყველაფერი კარგადაა.

ჯესიკა ბრომერი: როგორ ფიქრობთ, ფოტოგრაფიის ავტორიტეტი ხომ არ შელახა პოპულარულმა აღქმამ, ცოდნამ, რომ ადვილია საგნების მანიპულირება?

ელიოტ  ერვიტი: პრობლემა ის არის,  რომ საზოგადოებამ ძალიან ხშირად არც იცის, რომ  ფოტო მანიპურირებულია, რადგან მანიპულაციის აზრი სწორედ იმაშია, რომ ყველაფერი რეალური ჩანდეს. ვფიქრობ, ამასთან დაკავშირებით გარკვეული წესი, კანონი უნდა არსებობდეს.

ჯესიკა ბრომერი: თქვენ ისევ მუშაობთ დღეს...

ელიოტ  ერვიტი: დღეს არა და გუშინ კი.

ჯესიკა ბრომერი: იღებთ ფოტოებს პორტლენდში?

ელიოტ  ერვიტი: კი გადავიღე რამდენიმე  კადრი. ახლა კორეაში მივდივარ სამუშაოდ, შემდეგ, კი იაპონიაში. იქაც უნდა ვიმუშავო.

ჯესიკა ბრომერი: სულ ეს იყო...  იქნებ  კიდევ არის რამე, რის შესახებაც გინდათ ისაუბროთ.

ელიოტ  ერვიტი: არა.

ჯესიკა ბრომერი: კარგით, დიდი მადლობა რომ შემხვდით.

ელიოტ  ერვიტი: ვფიქრობ,  ძალიან ბევრიც კი ვისაუბრე.

ჯესიკა ბრომერი: იცინის.


წყარო: http://www.portlandart.net/archives/2007/03/an_interview_wi_1.html





























































 






























































No comments:

Post a Comment