Wednesday, April 19, 2017

Milagros Caturla - Unkown Photographer

                   მილაგროს კატურლა - უცნობი ფოტოგრაფი

          
      2001 წლის ზაფხულის შვებულებას ამერიკელი ტომ სპონჰეიმი მეულესთან ერთად ბარსელონაში ატარებდა.  Sagrada Familia- ტაძრისკენ მიმავალ გზაზე, მათ ძველმანების ბაზრობაზე შეიარეს. სპონჰეიმმა ერთ-ერთ მაგიდაზე ფოტო ნეგატივები შენიშნა და რადგან კარგად იყო ექსპონირებული, შეძენა გადაწყვიტაგამყიდველმა 2,50$ მოითხოვა ნეგატივების კონვერტის სანაცვლოდ. მან 3.50$ გადაუხადა და წამოვიდნენ.
სახლში დაბრუნებულმა სპონჰეიმმა ნეგატივები დაასკანერა და მიხვდა, რომ საქმე ქონდა  უცნობ, მაგრამ უზარმაზარი ნიჭის მქონე ფოტოგრაფთან.
             2010 წელს მან   Facebook გვერდის საშუალებით დაიწო უცნობი ავტორის ძებნა. ფასიანი რეკლამის საშუალებით იმედი ქონდა, რომ დაუკავშირდებოდა ბარსელონასა და მიმდებარე ტერიტორიებზე მცხოვრებ ადამიანებს, რომლებიც ფოტოგრაფიით იყვნენ დაინტერესებული ან შესაძლოა რომელიმე ფოტოზე გადაღებული პიროვნებაც კი ეპოვა.
             გვერდი პოპულარული გახდა და მალე რამდენიმე ადამიანმა ფოტოზე საკუთარი თავი ან ნაცნობი ადამიანი ამოიცნო. მაგრამ ფოტოგრაფის ვინაობა უცნობი რჩებოდა.
             2017 წელს ბეგონა ფერნანდესი გადააწყდა სპონჰეიმის გვერდს. ფოტოებით მოხიბლულმა, გადაწყვიტა ძალისხმევა არ დაეზოგა და ეპოვა უცნობი ფოტოგრაფი. რამდენიმე დღე და ღამე ის სწავლობდა ფოტოებზე ფონურ დეტალებს და ბოლოს, ერთი დაწყებითი სკოლა ამოიცნო. შემდეგ გაზეთში 1962 წელს გამოქვეყნებული განცხადება იპოვა, სადაც მოხსენიებული  გადასაღები ადგილები ემთხვეოდა  იდუმალი ავტორის ფოტოებზე დაფიქსირებულ ადგილებს.
             ფერნანდესმა ძებნა კატალონიის ფოტოგრაფიული ასოციაციის არქივში გააგრძელა. მან 60-იანი წლების ჟურნალების შესწავლა დაიწყო და ერთ-ერთში  აღმოაჩინა კიდეც სპონჰეიმის გვერდზე გამოქვეყნებული ფოტო.
             ფოტო სათაურით  «Fervor» ფოტოგრაფ მილაგროს კატურლას ეკუთვნოდა და მან 1961 წელს ასოციაციის მიერ ჩატარებულ კონკურსზე მეოთხე ადგილი დაიკავა.





             მილაგროს კატურლა 10 და-ძმიდან მეშვიდე იყო. პროფესიით მასწავლებელი  ბარსელონის ერთერთ სკოლაში ადმინისტრატორად მუშაობდა. მთელი ცხოვრება ფოტოგრაფიით იყო გატაცებული და ბინაში საკუთარი ლაბორატორიაც ქონდა მოწყობილი. 1957-60 წლებში ის რამდენჯერმე გახდა ადგილობრივი ფოტოკონკურსების გამარჯვებული თუ პრიზიორი.  მილაგროს კატურლა 2008 წელს გარდაიცვალა.
             მილაგროს კატურლა ესპანეთის პასუხია ვივიენ მაიერზე - მიიჩნევენ სნოპჰეიმი და ფერნანდესი და  მის ნამუშევრებს ფართო აუდიტორიისთვის წარსადგენად ამზადებენ. გამოფენა პირველად ბარსელონაში  ფესტივალზე Revela-T  გაიმართება 2017 წლის მაისში.

წყარო: http://mashable.com/2017/04/15/lost-photos-of-barcelona/#ZeQmsNjT3gq0






























autoportrait

Milagros Caturla

Wednesday, April 12, 2017

Michael Wolf : “Tokyo Compression”

ინტერვიუ მაიკლ ვულფთან:  "ჭეჭყვა ტოკიოში"


- რომელმა ფოტოგრაფებმა, ნამუშევრებმა ან მოძრაობამ მოახდინა გავლენა თქვენზე და რა არის თქვენი შთაგონება?

- ჩემზე, როგორც არასარედაქციო ფოტოგრაფზე ყველაზე მნიშვნელოვანი გავლენა ერთმა ფოტოგრაფმა მაკლ შმიდტმა მოახდინა თავისი ნამუშევრით "Waffenruhe (ცეცხლის შეწყვეტა), 1987.  ასევე დიდი თაყვანისმცემელი ვარ ჯონ გოსიჯის შემოქმედების, განსაკუთრებით მისი წიგნების. მათ მიჩვენეს გზა სარედაქციო ფოტოგრაფიისკენ.

- თქვენი წიგნი  ‘Tokyo Compression’ მარტინ პარმა შეარჩია ბოლო ათწლეულის ყველაზე გავლენიან 30 წიგნს შორის. მოგვიყევით როგორ შეიქმნა ის. წიგნის შექმნა თავიდანვე გქონდათ ჩაფიქრებული?

- ეს 1995 წელს მოხდა, როცა აუმ შინრიკიოს სექტის მიერ განხორციელებული სარინის გაზის თავდასხმის შედეგებზე ვმუშაობდი. დილის მგზავრების მეტროს ფანჯარაზე მიჭყლეტილი 6 სახე გადავიღე, რომლებიც საკმაოდ ძლიერი კადრები აღმოჩნდა. ისინი იმ  ფოლდერში მოვათავსე, რომელსაც "სამომავლო თემები" ერქვა. 2008 წელს, გადავწყვიტე მეტროს სადგურზე წავსულიყავი და სერიაზე მუშაობა გამეახლებია. ოცი დღე, დილის 7.30 დან საღამოს 8.45მდე  ერთსადაიმავე მეტროს სადგურში გავატარე და ვიღებდი სამსახურში მიმავალი ადამიანების პორტრეტებს. შუადღეზე საშიმის ვჭამდი და დილით გადაღებულ ფოტოებს ვარედაქტირებდი. მაშინ წარმოდგენაც არ მქონდა, რომ ამ ყველაფრიდან წიგნი გამოვიდოდა. ერთადერთი ის ვიცოდი, რომ ეს ფოტოები კარგად ეწერებოდა  ჩემს პროექტში,  “Life in Cities” ("ცხოვრება დიდ ქალაქებში"). რამდენიმე თვის შემდეგ,  ნამუშევრები  ჩემს გამომცემელს ჰანეს ვანდერერს გავუგზავნე მაილით  ბერლინში და მან მაშინვე შემომთავაზა აზრი გამოგვეცა წიგნი. ერთად ვმუშაობდით მაკეტზე,  pdf ფაილს ბერლინსა და ჰონგ-კონგს შორის იქამდე  ვაგზავნიდით, სანამ შედეგით კმაყოფილი არ დავრჩით. ყველაზე მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება ჩემთვის იყო ფოტოების კადრირება, ისე რომ მიმეღო "პორტრეტების" წიგნი და არა მეტროს ფანჯრების.  კადრირების იარაღი  8 x 10 ზომაზე დავაყენე და ისე ამოვჭერი თითოეული კადრი. ასე სერიამ ფორმალური ერთიანობა შეიძინა.  ის სახეების ტოპოლოგიად  და მეგაპოლისის ცხოვრების მეტაფორდ იქცა.

- პროექტში ‘Tokyo Compression’ ადამიანებს მეტროს კარი ჩარჩოსავით ეკვრის. თქვენ სურათებში ადამიანები ახლოს ჩანან, თითქოს მანძილი შემოკლებულია თქვანსა და მათ შორის.  როგორ ფიქრობთ, ფოტოგრაფიას  რამდენად შუძლიათ პიროვნების კვლევა?  რა მნიშვნელობას ანიჭებთ თქვენი ნამუშევრის ანთროპოლოგიურ მხარეს?

- ეს სერია მხოლოდ იმიტომ შედგა, რომ მეტროს სადგურის არქიტექტურა საშუალებას მაძლევდა მატარებლის ფანჯრებთან  ასე ახლოს მივსულიყავი.  დისტანცია მხოლოდ 12 ინჩი იყო.  ეს მატარებლის ის მხარე იყო, საიდანაც მგზავრებს ჩამოსვლა არ შეეძლოთ, ასე რომ, ჩემს კამერას ვერ გაექცეოდნენ, მხოლოდ სახეზე თუ აიფარებდნენ ხელებს ან კარის ჩარჩოს უკან  დაიმალებდნენ ან ხანდახან თვალებს ხუჭავდნენ: ინსტიქტურად ფიქრობდნენ, რომ თუ ისინი ვერ დამინახავდნენ, ვერც მე შევხედავდი მათ.








გარდაუვალი სიახლოვის ეს ელემენტი გადამწყვეტია ამ სერიისთვის, რადგანაც მინდოდა აქ წარმომეჩინა გადაღების აქტიც. მსურდა, დამთვალიერებელს არა მხოლოდ მგზავრების მდგომარეობაზე ეფიქრა, არამედ ფოტოგრაფირების აქტზეც, თუ როგორი აგრესიული შეიძება იყოს ის. მინდოდა კითხვის ნიშნის ქვეშ დამეყენებინა ამ პროფესიის მორალური და ეთიკური ასპექტები. ნირმალურია გადაუღო ადამიანს, თუ ეს მას არ სურს? ხანდახან ძალიან  გაორებული გრძნობა მქონდა პროექტის მიმართ, რადგან ადამიანების უმრავლესობა, რომელთა მიმართაც კამერას მივმართავდი, თავს ძალიან უხერხულად გრძნობდა. მოგვიანებით, ეს გადავლახე, რადგან გავაცნობიერე, რომ მე არავის ვამცირებდი, არამედ ვაკრიტიკებდი სოციალურ მდგომარეობას. საბოლოო ჯამში, ეს სურათები თანამედროვე საზოგადოების და მეგა ქალაქებში საცხოვრებელი პირობების  ძალიან ძლიერ მეტაფორად იქცნენ.

-  როგორ ვითარდება პროექტი გადაღების დაწყების შემდეგ?  როგორ ირჩევთ ადგილებს და ადამიანებს, რომელთაც უღებთ?

- ყველა  პროექტი ჩემს მუცელში იწყება: "ჩემი გონება მიყვება ჩემი მუცლის კარნახს." ვხედავ რამეს, რაც ჩემზე ემოციურად ძლიერ მოქმედებს და ვიწყებ გადაღებას, ხშირად მკაფიო აზრის გარეშე თუ საით მიდის ეს პროექტი ან არის თუ არა საერთოდ  ის პროექტი. თვეები, ხანდახან კი წლები ჭირდება იმას რომ გავიაზრო იმის მნიშვნელობა რაც გავაკეთე. მაგალითად, პროექტი  “Sitting in China” ("სხდომა ჩინეთში") დაიწყო გატეხილი სკამების  ხალხური ესთეტიკით გატაცებით. საბოლოოდ ის 90-იანი წლების ჩინური საზოგადოების მეტაფორად იქცა. ვისწავლე, ვენდო ჩემს ინსტიქტებს. როცა რამე მხიბლავს, ბოლომდე მივყვები მას.

- როგორ გინდათ ადამიანებმა შეხედონ თქვენს ნამუშევრებს?

- ღია გონებით.


წყარო:http://www.landscapestories.net/interviews/michael-wolf?lang=en







  














Saturday, April 8, 2017

VISUAL Q&A: Yoshinori Mizutani

ვიზუალური ინტერვიუ: იოშინორი მიზუტანი


1. ვინ ხართ თქვენ?







2. რატომ ფოტოგრაფია?


3. როგორია თქვენი საფირმო ფოტოგრაფიული სტილი?


4. რა არის  ნამდვილი შთაგონება თქვენთვის?


5. სად მიდიხართ როცა თვალებს ხუჭავთ?




6. სად არის სახლი თქვენთვის?


7. როგორ დაახასიათებთ თქვენი ცხოვრების სტილს?


8. რა ქმნის კარგ ფოტოს?


9. როგორ ხედავთ სამყაროს?


10. რა მნიშვნელოვანი გაკვეთილი აითვისეთ?
















წყარო: http://www.cooph.com/magazine/features/visual-qa/detail/article/visual-qa-yoshinori-mizutani.html